Իմ մասին

Ողջույն, ես  Զավենն եմ: Ես սիրում եմ  լողալ , շախմատ խաղալ, կարատե պարապել, հեծանիվ քշել և ուտեստ պատրաստել:

Ես խելացի եմ, աշխատասեր եմ և քաջ:

Իմ ընտանիքը  հինգ հոգուց է բաղկացած:

Ես սովորում եմ 5-1 դասարանում:

Advertisements

Ինչպես անցկացրի օրս

Այսոր ես հավաքել եմ ծաղիկներ և տվել ընկեր Հասմիկին, որպեսզի հյուսեն։ Հետո մայրենիի դասին մենք վիճակահանություն արեցինք։ Ամեն մեկին հասնում էր երկու թուղթ և նա ինչ ուզում էր պետք է գրեր ու գցեր գլխարկի մեջ։

Անհանգիստ մտքեր

 Ես ունեմ շատ մտքեր, որոնք ինձ հանգիստ չէն թողում։ Ես անընդհատ մտածում եմ չէմ կարողանում հանգստանալ։ Մտածում եմ տարբեր բաների մասին։ Անընդհատ մի նոր միտք է ծաքում, և ես սկսում եմ մտածել դրա մասին ու ոչ միայն դրա, այլ բոլոր մտքերի, որոնք կան իմ գլխում։ Իմ մտքերը ինձ հանգիստ չէն տալիս գիշերը, այդ պատճառով էլ ես չէմ կարողանում շուտ քնել։ Պարկում եմ և միքանի ժամ մտածում, լինում է նաև, որ ընդհանրապես չէմ քնում։ Իմ մեջ կան զանազան մտքեր, ու ես չգիտեմ, որի մասին առաջինը մտածեմ։ Ես կփորձեմ մի փոքր նկարագրել դրանց։ Դրանք իմ մոտ միշտ կոնկրետ թեմայով են, օրինակ, թե վաղը ինչպես կանցնի դպրոցում օրս։ Մածում եմ վաղվա օրվա մասին, դասերը ինչպես կանցնեն և էլի դպրոցի հետ կապված զանազան թեմաներով։ Դրանք շատ են և ուզում են, որ իրենց բոլորի մասին մտածեմ։ Ես այնպես տարված եմ մտածում, որ երբեմն չէմ զգում կողքս ինչ է կատարվում։ Երբ ես մտածում եմ, ինձ չէն կարող շեղել իմ մտքերին, և եթե շեղում են, ինչ-որ բան են խնդրում, որ ես անեմ եմ չէմ մերժում, բայց անելու ժամանակ էլ եմ մտածումում։ Իմ մտքերը ոչ ոք չի կարող խառնել։ Հաճախակի փորձում եմ թղթի վրա նկարելով արտահայտել դրանք, բայց այդ թուղթը միայն ես եմ տեսնում, որպեսզի մտքերս չգողանան։ Սիրում եմ գիշերը մտածել, որովհետև ոչ մի ձայն չկա, և ոչ ոք չի խանգարում։ Եվ շատ հաճախակի մտածելիս սիրում եմ լսել  instrumental music piano ,մտքերիս օգնում է։

Համբարձման մասին

Բարև։ Բարև։

-Մի փոքր ինձ կպատմե՞ս Համբարձման տոնի մասին։ Համբարձման տոնը նշում ենք զատիկից 40-օր հետո: Երեխաները շատ են սպասում այդ օրվան,որովհետև խաղում են Ջանգյուլում։ Համբարձման նախորդ օրը թաղի երեխաները հավաքում են ծաղիկներ և փնջում։ Համբարձման օրը առավոտյան շուտ 6:30 երեխաները հավաքվում են և գնում Ջանգյուլում խաղալու։

-Իսկ ինչու՞ են խաղում։

-գնում են աչկալուսանք տալու։  Հիմա կասեմ, թե ինչպես են խաղում։ Դռները թակում են ու երգում          

Ջանգյուլում ասեմ ու շարեմ Ջանգյուլում ջան ջան ջան ծաղիկ ջան ջան գովենք գովենք ու՞մ գովենք անունն ասեք վոր գովենք։ Լուսի։ Լուսին նստած ծառի տակ սիրածին առած թևի տակ Ջանգյուլում ջան ջան ջան ծաղիկ ջան ջան։ Մարդիկ էլ, որպես աչկալուսանք շաքար ավազ, կամ մի ուրիշ մթերքեն տալիս։ Կարծում եմ պատկերացրեցիք Ջանգյուլումը ինչ է։ Եվ մոռացա ասել, որ լինում է վիճակահանություն։ Վիճակահանությանը թղթիկների վրա գրում են ինչվոր ցանկանում են մարդուն։ Մարդիկ հանում են և ինչ-որ ընկնում է դա էլ սպասվում է։ 

English

https://lasatryan.wordpress.com/fables%D5%A1%D5%BC%D5%A1%D5%AF%D5%B6%D5%A5%D6%80/

https://zavenghazaryan.wordpress.com/2018/04/20/%D5%A1%D5%BC%D5%A1%D5%AF-%D5%A9%D5%A1%D6%80%D5%AF%D5%B4%D5%A1%D5%B6%D5%B8%D6%82%D5%A9%D5%B5%D5%B8%D6%82%D5%B6/

https://zavenghazaryan.wordpress.com/2017/03/21/%D5%A1%D5%B6%D5%A3%D5%AC%D5%A5%D6%80%D5%A5%D5%B6%D5%AB%D6%81-%D5%A9%D5%B4%D5%A1%D5%B5%D5%AB%D5%B6-%D5%A1%D5%B7%D5%AD%D5%A1%D5%BF%D5%A1%D5%B6%D6%84/

 

Մայրենի

Տեքստային աշխատանք

              Ամենա կարող պապիկը

Լինում է, չի լինում, մի շահ է լինում: Մի անգամ այս շահը իր շքախմբով շրջելիս է լինում, տեսնում է ՝ մի ծերունի ձիթենի է տնկում: Նա մոտենում է ծերունուն ու զարմացած
հարցնում.
-Ո՜վ ալևոր, այդ ինչո՞վ ես զբաղված այս շոգ կեսօրին:
Հանգստանալուդ ժամանակը վաղուց հասել է, իսկ դու դեռ աշխատում ես: Կապրե՞ս մինչև այս ծառը պտուղ տա:
-Ո՜վ ամենակարող տեր, չէ՞ որ աշխարհի օրենքն է, որ մեկը ծառ տնկի, մյուսը ճաշակի
դրա պտուղները: բայց էլի ապրելու հույս ունեմ մնիչև այն օրը, որ ծառն սկսի պտուղ տալ:
Շահին դուր է գալիս ծերունու պատասխանը, և նրան դրամով լի քսակ է տալիս:
-Ա՛յ, տեսնում ես՝ ծառն սկսեց պտուղ տալ,- ժպտում է ծերունին:
_Ո՜վ մեծ շահ, ուշադրություն դարձրու, որ մյուս ծառերը տարին մեկ անգամ են պտուղ
տալիս, իսկ իմ տնկին՝ երկու անգամ:
Այս կատակ ավելի է դուր գալիս շահին: Նա ծերունուն է տալիս երրորդ քսակն ու ասում
իր ուղեկիցներին.
_Գնանք, բարեկամներ, թե չէ այս ծերունու մոտ մի քիչ էլ որ կանգնենք, բոլորովին
կսնանկանանք:

  1. Բացատրի՛ր տրված բառերը:

Շքախումբ-օգնականներ, շահ-. Որևէ գործունեությունից՝ ձեռնարկությունից ևն ստացվող օգուտ, ամենակարող-ամեն ինչ կարողացող, ալևոր-ծեր, տնկի-նոր նկած ծառ, սնանկանալ-աղատանալ:

  1. Վերնագրի՛ր պատմությունը:

Ամենա կարող պապիկը

  1. Բնութագրի՛ր ծերունուն և շահին: Ծերունին ուզում էր մինչև իր կյանքի վերջը լավ գործերով զբաղվեր, իսկ շահը ուզում էր չսնանկանար:
  2. Քո կարծիքով ո՞րն է այս պատմության ասելիքը:  Տեստը ասում է, որ մինչև կյանքի վերջը մարդ պետք է լավ գործերով զբաղվի:
  3. Տեքստի ասելիքին համապատասխան առած-ասացվածք գրի՛ր: 
  4. Տեքստից դուրս գրի՛ր ուրիշի ուղղակի խոսքով նախադասություն, ապա դարձրու անուղղակի:

-Ա՛յ, տեսնում ես՝ ծառն սկսեց պտուղ տալ,- ժպտում է ծերունին:  Ծառը սկսեց պտուղ տալ ասաց ծերունին:

  1. Տեքստում գտի՛ր կոչական ունեցող նախադասություն և ընդգծիր: 

Մայրենի

  1. Դուրս գրիր անծանոթ բառերը և բացատրիր:
  2. Տեքստի մշտավառ, գլխարկ բառերի արմատները հնչյունափոխված են, վերականգնիր անհնչյունափոխ արմատը, գրիր, թե ինչ հնչյունափոխություն է եղել: մշտավառ-ի-ն սղվել է գլխարկ-ու-ն սղվել է
  3. Տեքստից գտիր ևս մի քանի բառ (2-3), որոնք հնչյունափոխված են: Թիկնեղ, մտերմաբար
  4. Ըստ Ստեփան Զորյանի պատումի նկարագրիր և բնութագրիր Ղազարոս Աղայանին:

Ղազարոս Աղայանը շատ գրագետ էր: Նրան բոլոր անցորդները բարևում էին և գլխարկ բարձրացնելուվ հարգանք էին ցուցաբերում: Նա անձորդներին կանգնեցնում էր և հարցնում արդյո՞ք նորմալ է ամենինչ, եթե պատասխանում էին այո ուրախ և սվարդ գնում էր, եթե ոչ տրամադրությունը գցում էր: Նա ուզում էր բոլորին ցույց տալ, որ հայրեը ոչ-մի երկրից ոչ-մի բանով պակաս չէն:

  1. Տեքստի վերաբերյալ կազմիր 3-5 հարց:
  2. Ի՞նչ էր ուզում Ղազարոս Աղայանը ապացուցել բոլորին:
  3. Ինչպե՞ս էր խոսում Աղայանը:
  4. Նկարագրեք նրան ըստ տեքստի նկարագրության:
  5. Կուզեի՞ք նրա պես լինել:
  6. Ի՞նչ թերությունեք գտնում նրա մեջ:

Մայրենի

Մեր փողոցում բացվող հրապարակներից մեկում երեք օր է, ինչ մի քարավան է կանգ առել։ Ուղտերի բուրգի, խմորի, ուղտապանների թաղիքների յուրահատուկ հոտ, ուղտերի հոգնած ձայներ և խաղաղ նայվածքներ։ Ուղտապանների թաղիքե ցածր վրաններ։ Երեկոյան օշախները վառվում են։ Պարզ, պարզ մի կենցաղ։ Ուղտապանները կերակրում են իրենց ուղտերին և անվերջ շոյում ու փայփայում նրանց։ Նրանք բարձր չեն ծիծաղում, ժպտում են միայն։ Նրանց ժպիտը դժգույն, մարող գույներով հազիվ գծագրվում է դեմքերի վրա և անհետանում։ Ոայց անապատի մարդու նայվածքը հրային է, արևաշող, կիզիչ, խոնավ, փայլփլացնող, միշտ արթուն, խոսուն աչքեր, որոնք բերում էին մեզ իրենց ավազների ջերմությունն ու անդորրը։

Քարավանն արդեն ճանապարհ ընկավ։ Ուղտերի կերկերուն, աղերսական և կարոտագին ձայնը բռնել է ողջ քաղաքը։

***Բայց ուղտերից մեկը չի շարժվում, նստած է, վեր չի կենում, միայն նայում է։

Հավաքվում են ուղտապանները, թափանցում նրա աչքերի խորքը և հասկանում ուղտի բովանդակ հոգին — բռնել է նրա համառությունը — դժգունում է նրան կերակրող և խնամող ուղտքպանը՝ քարավանի տիրոջ զայրույթի վախից։

Ուղտը վշտացել է մարդկային մի կոպտությունից։ Ետ է դառնում քարավանի տերը։

— Մնա՛ուղտի հետ՝ մինչև համառությունն անցնի, կհասնես մեր ետևից, — հրամայում է ուղտապանին քարավանի տերը։

Ուղտապանը հնազանդվում է։ Քարավանը զրնգացնում է բոժոժները։ Համառող ուղտը դարձնում է իր վիզը, երկար նայում և երկար մի աղերսանք է ձայնում։ Քարավանի տերը կանգնեցնում է ամբողջ քարավանը․ միգուցե ուղտը ցանկանա քարավանից չբաժանվել, բայց զո՜ւր, ուղտը նստած է և չի ուզում վեր կենալ։ Քարավանը շարունակում է ճանապարհը դեպի Միջագետք, դեպի բաբելոնական և արաբական անապատները։

Համառող ուղտի պահապանը փռում է իր թաղիքը ուղտի կողքին, վրան քաշում է իր աբան ու քնում է այն հույսով, որ մինչև զարթնելը՝ ուղտի սիրտը կքնքշանա, կլինի անհիշաչար և երեկոյան կհասնի քարավանին։

Անցան օրեր, և ուղտը շարունակեց իր անասնական համառությունը։ Ուղտապանը հոգնեց նրան շոյելով։ Ուղտի սիրտը կարծրացել էր, ինչպես մեր երկրի ժայռը։

Աշնան ցուրտը սկսեց սարսափեցնել հարավի բնակչին։ Ուտելիքը պրծավ։ Ոչ ոքի չի ճանաչում, որ դիմում կատարի, ուտում է ուղտի համար պատրաստած թույլ խմորից, հասկացնում է ուղտի քամակից բուրդ գողացող երեխաներին, որ եթե հաց տան, ինքը կքաշի և կտա։

Մի քանի օրից ուղտը մերկացավ, ուղտապանը վաճառեց բոլոր բուրդը։ Ուղտն ինքն էլ է մրսում՝ անապատի այդ հերոսը։ Այլևս բուրդ չկա, որ հացի հետ փոխանակի, հասնում են մուրացկանության օրերը։

Թաղի երեխաները հաց են տանում, կերակրի մնացորդներ։ Ուղտապանը գրկում է մանուկներին, շնորհակալության համար համբուրում։

Մի քանի հուժկու երիտասարդներ որոշում են օգնել անապատի մարդուն։

— Անգամ մը որ կայնի, կերթա, մինչև անապատը մեկ սոլուխ կերթա, — մտածում են նրանք։

Բերում են երկու սյուն, մեծ դժվարություններով կոխում նստած ուղտի ոտների արանքը և 20 հոգով վեր են բարձրացնում նրան։ Աղերսական, ձգձգուն, երկար ողբով բարձրանում է ուղտը, կանգնում։ Հրճվում են բոլորը, անապատի մարդը չի կարողանում իր հրճվանքն արտահայտել, ժպտում է մեղմ, սրան֊նրան գրկում։ Բայց մեկ֊երկու րոպե հետո՝ ուղտը օրորվում է ետ ու առաջ, չոքում և նստում։ Մռայլը պատում է անապատի մարդուն։

— Համա ինադ է հա՜, —- ասում են բոլորը։

Թափվում է առաջին ձյունը երկրում, հազիվ գետնին է հասնում, բայց երբ նստում է մեր սև հագուստների վրա, տեսնում ենք մարդկային ամենանուրբ ասեղնագործից ավելի նրբագույն բանվածքը բնության ձյան առաջին այդ սպիտակ հատիկների մեջ։

Մենք դիտում ենք ձյունը և հրճվում, բայց անապատի մարդու համար ահավոր են ձյան առաջին փաթիլները։

Ուղտն էլ նայում է տարօրինակ սպիտակ փաթիլներին, և երբ մի խոշոր փաթիլ ընկնում է թարթիչների վրա՝ փակում է աչքերը գլխի ջղային շարժումով։

Ուղտապանը ծնկի եկավ ուղտի առաջ, փաթաթված աբայի մեջ, և խորը հուսահատությունով սկսեց լաց լինել առաջին անգամ։ Մենք կանգնած ենք մոտը, հաց ենք տարել նրան։ Անապատի քաղցած մարդը այլևս հացին էլ ուշք չի դարձնում։

Արցունքները, հակառակ ձյունի փաթիլներին, այրում են նրա կոպերը, գլորվում են քթի երկու կողմի առուներից վար և կորսվում բեղերի և միրուքի ցանցառության մեջ։ Ուղտը ագահությամբ հառել է ուղտապանին, հառել է նրա աչքերի խորքը, հառել է նրա արցունքներին, ուղտապանի նայվածքն էլ արցունքների միջից ընկել է ուղտի խորունկ աչքերի մեջ, արցունքները գլորվում են, այրվում են նրա կոպերը։

Ձյունի փաթիլներից ստեղծված մեր հրճվանքին խառնվում է անապատի մարդու ողբը։

Հանկարծ ուղտը երկարեց ճիտը՝ մինչև երկուսի շնչերը խառնվեցին իրար։ Ուղտն աղերսագին ձայնեց մի քանի անգամ, հևաց և սկսեց բարձրանալ։

Մենք ճչացինք։

— Դևեն ելա՜, դևեն ելա՜վ․․․

Ուղտապանը սրբեց իր արցունքները, հավաքեց մեր բերած հացը, ճանկեց ուղտի թամբը, մագլցեց վեր ու ճանապարհ ընկավ դեպի անապատը՝ ժպտու՜ն և ուրա՜խ։

Փողոցի երկու կողմերում մարդիկ կանգ էին առնում և դիտում համառ ուղտին, որ օրորվելով քայլում էր, աղերսում, աչքերը հեռուն֊հեռուն հառած։

Ուղտապանը ողջունում էր փողոցում կանգնած մարդկանց, հավաքում նրանց նետած դրամները, հացի կտորները լցնում տոպրակի մեջ և հեռանում քաղաքից դեպի ավազները, դեպի հարավի արեգակը։

Նա հեռացավ մեր երկրից, որտեղ սկսվել էր դաժան ձմեռը կարմրած և դեղնած տերևներով աշունքից հետո։

  1. Դուրս գրիր անծանոթ բառերը, բացատրիր: Հուժկու-ուժեղ, սոլուխ-արագ
  2. Բնութագրիր անապատի մարդկանց: Անապատի մարդիկ սիրում են իրենց ուղտերին։ Եթե ուղտերը մնան մի տեղ ու չվերկենան նրանք չէն թողնի ու գնան այլ կմնան նրանց մոտ։
  3. Ինչո՞ւ էր համառում ուղտը: Պատասխանդ հիմնավորիր: Ուղտին հետաքրքիր էր այնտեղ։ Որովհետև նա ձյուն ձմեռ չէր տեսել։
  4. Ընդգծիր այն հատվածները, որտեղ երևում է, որ ուղտին էլ հաճելի չէ այդ վիճակը:
  5. Վերնագրիր պատմությունը՝
    մեկ բառով Ուղտը
    բառակապակցությամբ Համառ ուղտ
    Նախադասությամբ Համառ ուղտը և իր բարի ուղտապանը։
  6. Համացանցից գտիր տեղեկություններ ուղտերի մասին, դուրս գրիր այն տեղեկությունները, որոնք չգիտեիր:
  7. Կազմիր նոր բառեր ուղտ և ուխտ արմատներով:

Ուղտապան, ուղտայց

Ուխտագնացություն